W 1952 roku SRI-244 rozpoczął prace nad radarem wczesnego ostrzegania P-15. Do 1955 roku radar przeszedł testy państwowe i został przyjęty do służby w oddziałach przeciwlotniczych radzieckich sił zbrojnych. [ 1 ] P-15 został zaprojektowany do wykrywania nisko latających samolotów i był kojarzony z systemem przeciwlotniczym S-125 „Neva” (nazwa NATO SA-3 „Goa”), chociaż później został zastąpiony radarem P-15M2 „Squat Eye”, który w celu poprawy zasięgu zamontował pojedynczą antenę radaru na maszcie o wysokości 20–30 metrów. [2]
https://www.patreon.com/c/karlzu
W 1959 roku zmodernizowany radar budzący P-15M przeszedł państwowy program testów, zastępując przestarzałą elektronikę na bazie rtęci. W 1962 roku kolejna modernizacja P-15 przeszła testy jako P-15N, opracowywana i produkowana przez Zakłady Mechaniczne w Uljanowsku. [1] W P-15N wprowadzono bardziej czuły odbiornik, który poprawił zasięg wykrywania, oraz nowy wzmacniacz nadajnika. Dalsze ulepszenia wprowadzono w 1970 r., kiedy P-15MN przeszedł pomyślnie testy. P-15MN zawierał spójny pulsacyjny filtr Dopplera (wskaźnik ruchomego celu), który eliminował zakłócenia pasywne (do 50 dB), [1] był to pierwszy radar tego typu w Związku Radzieckim. [ 3 ] Wreszcie w 1974 roku modernizacja P-15 była tak rozległa, że zaowocowała nowym oznaczeniem, P-19 „Dunaj”, znanym również jako 1RL134. P-19 jest znany w październiku
