Borgward begon in 1937 met het bouwen van vrachtwagens en leverde tot het begin van de Tweede Wereldoorlog in 1939 voertuigen met een laadvermogen tot vijf ton, waaronder de 3 ton wegende Borgward GGW-truck, verkrijgbaar met een benzine- of dieselmotor.
Een groot contingent van deze vrachtwagens werd door de Wehrmacht gevorderd. Aanvankelijk ging de productie van het reguliere vrachtwagenprogramma door. In 1940 kregen Duitse vrachtwagenfabrikanten de opdracht het aantal verschillende modellen te verminderen om zich te concentreren op de productie van vereenvoudigde 'standaard' vrachtwagens met een laadvermogen van ongeveer drie ton.
Vanaf 1942 begon de productie van de opvolger. Deze nieuwe "Einheits-LKW" (standaardvrachtwagen) was een 3-tons vrachtwagen met de officiële aanduiding Borgward B 3000 S/O (met respectievelijk een 3,7 liter, 78 pk benzinemotor) of Borgward B 3000 S/D (met een 5 liter, 75 pk dieselmotor, beide met zes cilinders). Om grondstoffen te besparen werden de vrachtwagens verder vereenvoudigd door maatregelen zoals het laten vallen van de ruitvormige Borgward-plaat in de grille of het vervangen van de stalen cabine door een standaard houten cabine ("Einheitsführerhaus").
De B 3000 was een geschikt voertuig, maar de lichtere Opel 'Blitz' V 3000 bleek superieur.
