Unia.
Rozwój
Radar P-40 serbskiej 250. Brygady Rakietowej Obrony Powietrznej.
Prace nad P-40 rozpoczęły się w 1960 r., a do 1962 r. radar zakończył próby państwowe, a w 1963 r. został przyjęty do służby przez oddziały przeciwlotnicze radzieckich sił zbrojnych.[1]
W 1965 roku P-40 otrzymał oznaczenie GRAU 1S12, gdyż został przyjęty jako radar wykrywania celów mobilnego systemu obrony przeciwlotniczej 2K11 Krug. Główną różnicą między P-40 i 1S12 jest dodatkowy „system telekodowania” 1S62 z anteną teleskopową z przodu, po prawej stronie obudowy, do udostępniania danych między 1S12 i 1S32.
P-40 został opracowany przez Instytut Badań Naukowych nr 208 GKRE, który później stał się znany jako NIIIP firmy Minradioprom, OKB-588 (później Lianozovskiy Electromechanical Plant, LEMZ) również pomagał w produkcji prototypu.[1]
W latach 1966–1968 zmodernizowano radar, zwiększając zasięg systemu. Później, między 1969 a 1970 rokiem, ponownie poprawiono zasięg radaru, a także osiągnięto większą niezawodność.[1]
